On Bir Dakika – Paulo Coelho PDF e-Kitap indir
Kitap / Mayıs 23, 2017

  Şimdi ise, içinde tekrar güvende olmadığı izlenimi uyanmıştı, ki bir fahişenin bunu hissetmek gibi bir lüksü yoktu. Sonunda rahatsızlığının nedenini keşfetti: Aylardan beri ilk kez, biri ona nesne ya da kadın gözüyle değil, kavranamaz bir biçimde bakıyordu, en yakın şöyle tanımlanabilirdi: “Ruhumu, korkularımı, kırılganlıklarımı; hükmeder gibi göründüğüm, ama aslında hakkında hiçbir şey bilmediğim bir dünyayla savaşma yeteneğinden yoksun olduğumu görüyor.” Gülünçtü bu, kendi kendine kuruyordu gene. “İsterdim ki…” “Lütfen, konuşma,” dedi adam. “Işığını görüyorum.” Maria’ya bunu söyleyen olmamıştı hiç. ‘Taş gibi memelerinizi görüyorum’, ‘biçimli kalçalarınızı görüyorum’, ‘tropiklerin egzotik güzelliğini görüyorum’, hatta daha iyisi, ‘bu hayattan kurtulmak istediğinizi görüyorum, bana bir şans verin, size bir ev açayım’. Maria’nın kulağının alışık olduğu sözler bunlardı, ama… ışık? Vaktin geç olduğunu mu söylemek istiyordu acaba? “Sendeki özel ışık,” diye ekledi adam, Maria’nın hiçbir şey anlamadığını fark ederek. ; Kişiye özel ışık. Bak sen şu işe, hiç kimse, yaşı otuzu bulmuş olmasına rağmen hayatı hiç tanımayan şu saf ressam kadar uzak olamazdı gerçeklikten. Herkesin bildiği gibi, kadınlar erkeklerden daha çabuk olgunlaşırlar ve Maria da -sabahlara kadar gözünü kırpmadan felsefi çelişkiler üzerine kafa yormasa da- en azından bir şeyi biliyordu: ressamın ‘ışık’ dediği, kendisininse ‘özel bir parıltı’ diye yorumladığı şeye sahip olmadığını. Herkes gibi bir…