Konstantiniyye Oteli – Zülfü Livaneli PDF e-Kitap indir

Ekim 20, 2017
WEB TASARIM
WEB TASARIM

 

“Sınıf düşmanlarına” yardım etmemeliydik. Ama ben bunların kimler olduğunu anlamamıştım ve sorduğumda ne öğretmenlerim, ne de ana-babam fazla bir açıklama yapmıyorlardı. En çok söylenen yanıtlardan biri, “Filmlerdeki kötü adamlar gibi”ydi. Ama ben çevremde öyle birini göremiyordum. Bu da büyük bir sorun oluşturuyordu. Artık istasyonda yaşlı kadınların ellerinden torbalarını o kadar rahat alamıyordum. Kendilerine “Siz sınıf düşmanı mısınız?” diye soramazdım ya. Kimi zaman okulumuzun arkasındaki sokağın evlerini temizlemeye giderdik. Evlerden birinde biz camlarını silerken bambu koltuğuna yaslanıp bizi alaylı bir gülümsemeyle seyreden bir genç vardı. Yardım etmeyi önermediği gibi bisikletini çıkartmış, onu da temizlemem izi söylemişti. Bir keresinde, “Ne yazık ki sizler gerçek Lei Feng değilsiniz ve gazeteler için resimlerinizi çekecek bir fotoğrafçı yok,” demiş­ ti. (Lei Feng’in iyilikleri her n asılsa resmi bir fotoğrafçı tarafından belgelenirdi.) Hepimiz o pis bisikletli tembelden nefret ederdik. O bir sınıf düşmanı olabilir miydi’? Ama biz onun bir makine fabrikasında işçi olduğunu biliyorduk ve bize sayısız kereler işçilerin devrimimizin öncü sınıfı olduğu söylenmişti. Kafam iyice karışmıştı. Okuldan sonra yaptığım şeylerden biri de sokaklarda el arabası itenlere yardımcı olmaktı. El arabaları çoğunlukla çimento torbaları veya taş yüklü olurdu. Çok ağırdılar ve bir adım itmek bile onları iten insanlar için çok güçtü. Soğuk havalarda bile bazılarının göğüsleri çıplaktı ve yüzlerinden ve sırtlarından terler boşanırdı. Yol hafifçe yokuşsa işleri kat kat güçleşirdi. Onları görünce çok üzülürdüm. Lei Feng’den öğrenme kampanyası başlayalıdan beri bir yokuşun başında el arabalı birini beklerdim. Bir tanesini tepeye kadar ittikten sonra ben de tıkanır kalırdım.

 

Yorum Yapılmamış

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir